Comenzo: Padrendo

Remate: Padrendo

Percorrido: Lineal.

Dificultade: Baja.

Interés: Etnográfico.

Forma de Chegar: pola Estrada N-540, en enderezo a Porte-a dó Home (Portugal) chegamos até Lobios, desde aqui diriximo-nos para Riu Caldo (Devesa), até chegar a Padrendo. Tamén podemos seguir a N-540 cara a raia da Madalena, pero debemos cortar á esquerda pasado a primeira ponte que nos atopamos despois do cruce de Lobios.

SITUACIÓN

Padrendo é unha aldea situada na ladeira dunha montaña das moitas que conforman a serra do Xurés. Xunto coa Devesa, Vilameá, Bubaces e Torneiros compoñen a parroquia de Santa María do Val de Riocaldo, pertencendo administrativamente ó Concello de Lobios. A moderna política medioambiental quixo situala xusto no centro xeográfico de dous espacios naturais protexidos: o Parque Natural Baixa Limia-Serra dó Xurés e o Parque Nacional Peneda-Gerês.

O PARQUE ETNOGRÁFICO DO PAN E DO VIÑO esténdese ao longo dun percorrido de 900 metros pola parte alta da adea e os seus arrabais. O medio confórmano a propia aldea e unha paisaxe agrícola de especial beleza dominado polos cumios da Serra do Xurés e de Santa Eufemia.

DESCRICIÓN E CONTIDO

Trátase dun espacio moi ben conservado con unha elevada concentración de elementos arquitetónicos de agricultura tradicional, os cales foron restaurados coa finalidade primordial de recuperar parte da memoria histórica da aldea. Pero a beleza do medio natural, e a estética dos elementos arquitetónicos que o compoñen e o valor cultural de todo o conxunto convérteno nun espacio lúdico fora do normal: ó longo dunha rota sinalizada amósanse ó visitante as edificacións e os utensilios de labranza que se utilizaban no cultivo, almacenamento e transformación dos produtos dos que o resultado final eran o pan e o viño, oferecéndose unha visión integral destes procesos.

Os elementos que compoñen este parque temático, seguindo a orde na que se atopan situados ó longo da rota, son os seguintes:

O Forno, construido en 1.836, no que se cocían o pan de millo ou de centeo. Era un espacio comunitario e, como tal, un lugar de encontro dos viciños, servindo tamén de cobixo para esmoleiros, especialmente nas noites de moito frío.

Nas proximidades do forno, sobre un alto de terra, na parte mais alta da aldea, ben aireada, atópase a "eira dos Canastros". Un total de 15 canastros forman un conxunto arquitetónico de grande beleza, tanto polas propias edificacións como pola paisaxe que o rodea. A sua función era o almacenamento das espigas de millo, principalmente durante todo o inverno. Foron construídos en diferentes épocas, sendo os mais antigos de 1.756.

Os útis de labranza expóñense nunha edificación (antiguo palleiro) restaurado para a ocasión. Ó final da aldea no camiño que vai en dirección á igrexa parroquial pola que continua a ruta, a partir de eiqui xa entre terras de cultivo.

Rematado o tramo que discurre coberto de parrales, ó final dunha pequena pendente, despois de pasar tres pozas que se atopan na marxe esquerda do camiño, atópase a "adega do Boga" nun ambiente de aire medieval. É unha construcción tradicional con cuberta de palla, lagar e pilo de pedra, encoro de trave e fuso de madeira con prensa de pedra, que aínda se utiliza.

Continuando por un antiquísimo camiño entre carballos e castiñeiros, pasadas as ruínas de "O Outeiro" - noutro tempo Proendo - e subindo unha pequena costa por un carreiro, chégase ós muíños do Freixeiros semiescondidos entre un bosque de ribeira; son dous muíños de rodicio de reducidas dimensions, que funcionaban - un aínda funciona- coa enerxía que lle achegaba o escaso caudal do regato.

Trala sua viaxe ó longo de 900 metros, e moitos séculos de historia, o visitante poderá tomarse un merecido descanso nunha pequena área recreativa que alá foi construída. Poderá, tamén, lembrarse de todo o que viron os seus ollos e imaxinar cómo era a vida da xente do lugar noutros tempos, que facían o mesmo percorrido moi a miudo, ... coa diferencia de que levaban nos seus ombreiros un saco de millo.