| |
CABRA DO XURÉS
A Cabra do Xurés (Capra Lusitánica),
povoou as serras do Xurés desde a noite dos tempos pero a man do home
levou-na á sua extinción a finais do ano 1890.
Con motivo da criación do Parque
Natural Baixa Limia - Serra dó Xurés e, tendo en conta a presenza
do Parque Nacional Peneda-Gerês (Portugal), o área protexida
da que se pode beneficiar a Cabra do Xurés é enorme (o Parque Transfronterizo
Gerês-Xurés ten unha extensión de 100.000 há ).
A
ALFOMBRA PREFERIDA DA CABRA DO XURES SON AS ENORMES EXTENSIÓNS DE
GRANITO QUE CONSTITUEN ESTAS SERRAS
Desde a criación do Parque Natural
ven-se traballando para introducir de novo no seu entorno a tan fermoso
animal, e hoxe xa podemos desfrutar da sua presenza nos cumes mais
altos do Xurés. A Cabra Montes move-se como peixe na auga polas
suas pedras desgastadas e troceadas que forman enormes extensións
dos cumes mais elevadas do Parque Natural e do Parque Nacional; este
animal se adapta perfeitamente aos lugares mais inacesíbeis, lugares
de grande altitud e que para as persoas resulta case unha aposta o
chegar a culminarlos ( estas cuotas mais altas do Xurés atinxen os
1.500 metros sobre o nível do mar).
DESCRIPCIÓN DA CABRA
Son de xeito robusto. Os
Machos pesan uns 100 Kg., chegan a alcazar unha altura de
90 cm., e se distingen perfeitamente polo seu grande cornamenta
que pode chegar a alcazar unhas medidas de 80-90 cms. e un
peso aproximado de 1 Kg. por corno, o que condiciona o estruturo
do animal e os seus desplazamentos. As Fémeas pesan o redor
dos 35 Kg., atinxen unha altura máxima de 65 cms., e a sua
cornamenta non supera os 40 cms.
CARACTERISTICAS
Os seus uños están formadas
por uns dedos de plantiña mol e elástica que se adapta perfeitamente
á superfície, facilitando o desplazamento e a sujeción nos
terrenos pedregosos, terrenos con grandes pendentes que constituen
o seu hábitat.
|
|
| |
ALIMENTACIÓN
Animal que ten a sua base
alimenticia no matorral típico mediterráneo, nos pastizais
de montaña e nas pólas das árbores e arbustos.
|
COMPORTAMENTO
Os machos e as fémeas forman
rebaños separados, permanecendo nesta situación grande parte
do ano. Os rebaños teñen un macho dominador que non dirixe
o grupo por regra xeral, deixando esta función a outro macho
mais xoven. ás fémeas, polo contrário, dirixe-as a mais vella
a cual tamén fai as veces de vixilante do rebaño cando as
demáis pastan, integrando ademais no rebaño ás crias.
En época de celo (outono)
forman-se rebaños mistos nos que o macho dominante fecunda
ás fémeas. Cando se fecunda a hierarquia, ésta se resolve
con unha loita entre os machos a basee de golpes cos seus
cornamentas, sendo espectaculares e ruxidosas estes combates,
que non se saldan coa morte de algun dos contendientes se
non co sometimento do mesmo ao rebaño e á hierarquia. Acabada
a época de celo os rebaños voltan-se a unisexualizar.
As crias nacen en primavera,
momento no que os xovens machos que permanecen co rebaño de
fémeas deben integrar-se no dos machos á ser expulsados polas
suas mais.
|
|
|
