X. L. MÉNDEZ
FERRÍN
Esta é a historia dun lobo tal e como nola conta Pablo Alonso
nun interesante artigo sobre fauna selvaxe do Xurés que aparece
no último número de "Arraianos", revista que
impulsa e dirixe desde Celanova Aser Álvarez.
Os zoólogos da Universidade de Lisboa Francisco Álvarez
e Sara Roque (Grupo Lobo),co acompañamento voluntario dos galegos
Pablo Sierra e Pedro Alonso, levaron adiante un proxecto de investigación
na Serra do Xurés auspiciado por diversas instancias portuguesas
e europeas (naturalmente, ningunha galega) sobre o lobo das nosas montañas
arraianas.
O grupo investigador situou diversas cepas indolores en zonas do Xurés
frecuentadas polos seis grupos familiares de lobos alí indentificados.
Un día caiu un macho novo e fermoso. Foi narcotizado, extraíuselle
sangue para a súa análise, púxoselle un colar transmisor,
reanimouse e quedou ceibe. Os zoólogos puxéronlle un nome
a este lobo: Bandua, antigo deus dos galaicos que coido que tamén
Ðcoma LaroucoÐ extendeu o seu culto pola lonxana Lusitania.
Puidéronse así seguir as andadas de Bandua.
Parece que o noso lobo gostaba da Terra do Alto Barroso, e mais do inmenso
refuxio que é o Larouco. Foi advertida a súa presenza
no Val do Salas, ou sexa polas aldeas de Riquiás, Guntimil e
Turei, que os oficiais portugueses din Tourém. Parece que se
fixo afeccionado, como todos os lobos de Galicia, aos restos de comida
ou carniza das granxas de porcos da Boullosa e de Randín. Non
me extraña, porque os nosos lobos (os da Chaira de Celanova)
andan sempre ás pitas mortas das granzas de Franqueira.
Parece ser que Bandua andaba tamén nos depósitos de lixo.
Como fan os lobos de onda min, que baixan por un subeiro desde Castromau
ao lixeiro de Celanova. Seica marchan de mañá cedo, pare
deixarlle sitio no rebusco aos ciganos arraianos que precuran refugos
reciclabeis. E un relevo ao raiar o sol.
Nun de tais depósitos de lixo parece que Bandua apañou
unha sarna ou doenza dérmica que o fixo perder todo o pelo agás
o da punta do rabo. Felizmente, Bandua curou e medroulle a pelaxe de
novo e con forza. Foi entón cando se postulou para xefe ou dominante
dunha das seis familias de lobos do Xurés e arredores. Conseguiu
o cargo mais, cando iniciaba os seus días de gloria, Bandua foi
atropelado e morto por un automóbel onda Xinzo de Limia.
Esta triste historia é a de moitos lobos que tratan teimosamente
por sobrevivir nun mundo realmente adverso e cada vez máis humanizado.
Os que algunha vez vimos os ollos dun lobo e eles quedaron gravados
na nosa memoria a fogo podemos imaxinar os de Bandua a escoldriñar
o mundo en procura do difícil alimento. E atristurámonos
do seus infeliz final.
Logo, no seu artigo, Alonso cóntanos das aguias reais, dos grandes
bufos, dos cabalos galegos do monte, das cabras reintroducidas mercé
á taimosía de Reza e a toda a maravilla zooóxica
que atesouran as serras arraianas. Un día haberá que falar
do oso do Xurés, pero non vai ser hoxe. Poderemos recuperalo?
|
