| O
MEL UN ALIMENTO BIOLOXICO
O mel é un alimento biolóxico
elaborado pola abellas obreiras e consumida polos humanos desde
fai 200.000 anos. Tratase dun producto biolóxico de composición
complexa e moi diversa, debendo-se falar de meles en
lugar de mel.
O mel procede do néctar das
flores. Este é absorvido polas abellas e enviada ao estómago
onde se mistura con determinadas ezimas procedintes das glándulas
salivares, transformando-se en mel.
Os compoñentes esenciais son:
hidratos de carbono (azucares), auga, proteínas, sais minerais,
vitaminas, arrecendos e outras substáncias.
O contido en auga é de 18,6%.
Azucares: príncipalmente glucosa
e fructuosa (dentro dos monosacáridos), sacarosa (menos abundantes),
e moitos outros azucares (polisacáridos).
Proteínas: en cantidades moi
pequenas, procedintes do néctar ou das próprias secrecións salivares
das abellas.
Sais minerais: en contido sempre
inferior ao 1%, sendo mais abundante en meles mouros. O mais
abundante é o potasio seguído do cálcio, sódio, manganeso e
ferro. A maior ou menor riqueza destes elementos está relacionada
coas plantas e a natureza dos chans que rodean á colmena.
Vitaminas: a mais abundante
é a vitamina C seguída da B, e considerado un alimento pobre
en vitamina A.
Arrecendos: o arrecendo varia
segun a frescura e o contido en auga.
Outras sustáncias son acedos
orgánicos tales como o ácido fórmico de propriedades
antisépticas, e a inhibina (substáncia que paraliza o desenvolvimento
de bacterias ou que lle confiere propriedades antibióticas naturais),
dotándolo de propriedades curativas.
Debida á sua composición trata-se
dun alimento altamente enerxético e de grande calidade. A inxestión
de mel permite unha alimentación imediata e intensiva de todo
o sistema muscular espécialmente do corazón. Tamén almacena
parte dos seus azucares en forma de glucóxeno, reserva enerxética
do organismo.
É moi importante para o desenvolvimento
infantil pola sua enerxía de utilizazón rápida que axuda
na asimilación do cálcio e do manganeso, de grande importáncia
na etapa de medra.
Aparte das propriedades descritas,
o mel ten importantes propiedades terapeúticas, e todos recorremos
en mais dunha ocasión ao tarro de mel para mitigar os síntomas
dun catarro ou acelerar a cicatrización de algunha ferida.
É recoñecido o seu poder antiséptico
servindo con excelencia á cicatrización da pel, impregnase sobre
as queimaduras, feridas e grietas con excelentes resultados.
Tamén é utilizada como producto
de beleza dadas as suas propriedades refrescantes e emolientes.
Moitas veces é empregada como
adulcorante para diabéticos, asi como tamén é usada para acelerar
o metabolismo do alcohol en casos de intoxicación etílica.
Hai moitas clases de mel en
función das variedades florais das que proceda, o que lle confiere
un amplo abanico de sabores ou cores.
Os mais comuns son os meles
de romeiro, azahar, eucalipto, uz, etc.
Se clasifíca en tres grandes
grupos:
- Meles uniflorais, procedintes príncipalmente
dunha espécie vexetal única.
- Meles multiflorais, procedintes de flora
moi variada.
- Mel de melada, obtida primordialmente
a partir de secrecións azucaradas das partes vivas dunha planta
ou atopando-se sobre ela.
Nos establecementos
alimentarios podemos atopar mel en varias presentacións:
- Mel decantada ou escorregada.
- Mel centrifugada.
- Mel prensado.
- Mel cremosa.
- Mel en favos.
Sexa cual sexa a sua presentación e variedade
da que se trate, debemos contar co mel na nosa alimentación
xa que se trata dun alimento de alta calidade e de propriedades
beneficiosas para o noso organismo. |
