Este recuncho - que está dentro do Parque Natural Baixa-Limia, Serra do Xurés- é un balcón privilexiado da Baixa Limia, o lugar onde vin a luz na primaveira de 1.971 e o cual me ten roubado o corazón. A agricultura minifundista foi a responsable da subsisténcia ata que chegou a emigración e fixo o maior dos estragos levándose ás suas xentes a paises tan dispares como Australia, Brasil, Arxentina, Andorra, Suiza, Francia, Alemania e un sinfín de lugares da vella Europa; outros moitos buscaron fortuna nun grande número de cidades da nosa xeografía. Pero a todos nos caracteriza o mesmo sentimento, ese sentimento de querer achegarnos sempre ata o lugar que nos viu florecer e sen o cual a vida ten outro sentido, ese sentimento tan característico do galego de aferrarse a existencia a través do cordón que non é outro que a sua terra ( sen "morriña" non seriamos o que somos ).

Estas terras que foron separadas das portuguesas, ou as portuguesas déstas, e que serviron de refúxio para o paso de xentes de outras culturas (enriquecéndonos con iso), é un exemplo de convivencia, resultando díficil comprender os enfrentamentos entre territorios e moito mais entre xentes irmáns; a raia en moitos casos non significaba un escollo, mais ben todo o contrario, a xente de un e outro lado da raia seca nunca deixaron de se atopar a pesar dos obstáculos, coñecéndose mais se caibe, queréndose e respeitándose pola necesidade de compartir os avatares históricos que reforzaron eses vínculos con lazos do sangue en moitos casos.

Oxalá sigamos cofraternizando e sigamo-nos respeitando tal e como somos, irmáns dunha mesma terra na que un dia se tivo que trazar unha liña para dividir administracións, en nengun caso para separar os corazóns. O mellor dos exemplos está nesa romaria que ningun intolerante conseguiu desterrar: a romaria de A Madalena, que ainda que actualmente ten un significado radicalmente distinto ao que tivo no seu dia, serve para manter viva a lapa familiar das nosas xentes. Non permitamos que nengun sentimento nacionalista sesge ese espírito fraternal arraigado nunha terra que nunca tivo raias, desterremos do noso entorno eses fantasmas que buscan o enfrentamento entre as suas xentes tentando destapar os espíritos que como o de "Aljubarrota" nestas terras nunca significaron nada, e aferrémonos ao espírito de " A Madalena" máximo expoñente da nosa realidade social.

Como moitas outras aldeas que formamos parte desta realidade arraiana creo firmemente que somos o mellor exemplo de convivencia e apoio, quitando sabiamente o maior dos partidos do que supuña (en certa maneira supón) unha tentativa de separar. Arrinquemos dunha vez por todas ese infame sentimento que nos leva a ollar ao viciño como ao culpable dos nosos males.